Вёска-востраў сярод балот, да якой яшчэ нядаўна дабіраліся толькі лодкай, — і пешая экскурсія па гістарычным цэнтры Пінска з шпацырам на цеплаходзе. Адзін дзень на машыне, ад Мінска і назад.
🚗 адкрыць аўтамаршрут Мінск → Кудрычы → Пінск →
Гатовы маршрут для навігатара — тры кропкі, можна адразу ехаць. Назад — тым жа шляхам у адваротны бок. Пешая частка ўнутры Пінска — асобная спасылка ніжэй, у яе раздзеле.
За 20 км ад Пінска, сярод поймы Прыпяці, — вёска, якая існуе больш за 450 гадоў і амаль не закранута сучаснасцю. Назва паходзіць ад балцкага слова «kudra» — торф, балота: дакладней і не скажаш, бо вёска ў літаральным сэнсе стаіць на вадзе.
Раней жыллё ў Кудрычах размяшчалася на 12 асобных астраўках па некалькі хат — у кожнага вострава была свая назва. Сёння засталася ўсяго адна вуліца, Цэнтральная: большая частка астравоў апусцела. Дарогу пабудавалі толькі ў канцы 1990-х — да гэтага дабіраліся выключна пасажырскім цеплаходам, а па вёсцы перамяшчаліся на лодках-«чайках» і рыбачылі проста ля парога дома. Дахі тут крылі чаротам — рамяство, якое патрабуе пастаяннага догляду і амаль страчана разам са старажыламі.
«Замежнікі прыходзілі ў захапленне ад таго, што ў цэнтры Еўропы захавалася такая аўтэнтычная вёска»
З паўтысячы з лішнім двароў, што былі тут калісьці, сёння жылых — менш за дзесяць. На пачатку 2000-х сюды пацягнуліся турысты, але ахоўны статус вёска атрымаць не паспела: «упушчаны час», як пішуць пра Кудрычы цяпер. Гэтыя ж балоты апісаў Іван Мележ у рамане «Людзі на балоце», галоўнай кнізе пра палескі лад жыцця. Сёння Кудрычы — частка прыроднага рэзервата «Сярэдняя Прыпяць».
адкрыць на карцеПерш чым выходзіць на маршрут — перакусіць, прычым проста ў стартавай кропцы шпацыру. Грыль-бар MYMO (вул. Леніна, 2) прапануе піцу з дрывянай печы і сакавітыя бургеры: варыянт больш сытны, якога хопіць на ўвесь шпацыр. Калі хочацца проста кавы і дэсерту — на той жа вуліцы Леніна, але крыху далей (дом 53), яркая кавярня Bosfor, дзе на пене капучына малююць сэлфі гасцей.
адкрыць на карцеАдно замкнёнае кола з абеду і 15 кропак — без вяртанняў на адно і тое ж месца. Ад MYMO на захад да плошчы (там жа музей Беларускага Палесся), затым паварот і шырокая дуга па гадзіннікавай стрэлцы: усход уздоўж Леніна → поўнач да Кірава → поўдзень да ракі → захад да драўляных дамоў.
адкрыць увесь маршрут у Яндэкс.Картах →
Ад MYMO — пара крокаў да помніка палешуку (той жа дом №2 па вуліцы Леніна, дзе абедалі). Бронзавы мужычок ганарліва заяўляе: «Па-першае, я з Пiнска…» — і па-гаспадарску загінае пальцы. З'явіўся помнік у верасні 2017 года — жартаўлівы і адначасова паважлівы сімвал карэннага жыхара тутэйшых балоцістых краёў.
Далей — кароткі кідок на захад, да плошчы Леніна і трохпавярховаму будынку езуіцкага калегіума (XVII стагоддзе) — найстарэйшай каменнай пабудовы Пінска. Сёння ў гэтым жа будынку — Музей Беларускага Палесся: сярод экспанатаў — «Мора» Айвазоўскага, так далёка ад любога сапраўднага мора. Уваход 2–4 BYN.
Ад плошчы разварочваемся і ідзём назад на ўсход, міма ўжо знаёмага дома №2 — але далей маршрут ідзе на паралельную вуліцу Каржа, да шахматна-шашачнага клуба (дом 2) з самай пікантнай гісторыяй на маршруце: калісьці ў гэтым доме «прадавалі каханне», а з 1983 года сюды прыходзяць ужо не за цялеснымі, а за інтэлектуальнымі гульнямі.
адкрыць на карцеАд шахматнага клуба паварочваем на саму вуліцу Леніна і ідзём уздоўж яе строга на ўсход — гэта галоўная лінія маршруту з самымі прыгожымі фасадамі старога горада. Першым па дарозе — Францысканскі касцёл (дом 18). Прыход тут заснавалі яшчэ ў 1396 годзе, а цяперашні каменны будынак адбудавалі ў 1730-м — адзін з усяго трох храмаў Беларусі з ганаровым тытулам basilica minor.
Далей — найстарэйшая на Палессі Пінская гімназія (дом 39), адкрылася 1 жніўня 1858 года. Праз дарогу — чырвоны цагляны дом Орды (дом 38), эклектыка XIX стагоддзя для Леанціны, нявесткі мастака Напалеона Орды. Замыкае гэтую частку вуліцы Палац Бутрымовічаў (дом 44) — першы жылы будынак з каменю ва ўсім горадзе, за што яго празвалі «Пінскім Мурам».
адкрыць на карцеАд палаца маршрут паварочвае на поўнач, у кампактны кластар з чатырох месцаў — усе ў межах пяці хвілін хады адно ад аднаго. Спачатку — старая сінагога (вул. Іркуцка-Пінскай дывізіі, 12), адноўленая ў 1993 годзе і дагэтуль застаецца цэнтрам мясцовай яўрэйскай супольнасці. Далей — барочная царква Святой Барбары (Савецкая вуліца, 34), перабудаваная ў камені ў 1786 годзе.
Затым — касцёл Карла Баромея на вуліцы Кірава, 37, перабудаваны ў камені ў 1782 годзе; летам будынак амаль поўнасцю хаваецца ў зеляніне. Сёння тут канцэртная зала камернай музыкі. І тут жа побач, на Іркуцка-Пінскай дывізіі, 23, — яшчэ адзін цудам ацалелы драўляны дом у стылі канструктывізму. Гэта самая паўночная кропка маршруту — далей паварот да ракі.
адкрыць на карцеАд Кірава — самы доўгі пераход маршруту, па дыяганалі праз цэнтр уніз, да вады, — на набярэжную імя Дняпроўскай флатыліі, цяністую ліпавую алею на месцы зліцця Піны і Прыпяці. Найлепшы выгляд на езуіцкі калегіум, які мы бачылі на самым пачатку, адкрываецца менавіта адсюль — з аглядальнай пляцоўкі суседняга моста цераз Піну. Варта падняцца і азірнуцца назад. Крыху ўбаку — мясцовае дзівацтва: гаражны кааператыў, дзе замест машын захоўваюць лодкі.
адкрыць на карцеКульмінацыя шпацыру — гадзіна на вадзе. Рачны вакзал — двухпавярховы ярка-блакітны дамок проста на вадзе, галоўны сімвал партовага Пінска. Побач з прычалам прышвартаваны гастрабар «Маяк» — сапраўдная субмарына са стравамі з морапрадуктаў.
Цеплаход «Пінск» адпраўляецца ад прычала кожную гадзіну з 10:00 да 21:00, білет 5 BYN — лепш падгадаць да рэйса ў 16:30 або 17:00. Расклад на дзень паездкі варта ўдакладніць па тэлефоне 8(044) 771-92-44. І раз ужо маршрут пачынаўся з «мора» Айвазоўскага ў музеі — забаўна, што сапраўдная вада тут за пару сотняў метраў ад той карціны.
адкрыць на карцеАд вакзала — на захад уздоўж вады, да вуліцы Горкага, 33, дзе стаіць, бадай, самы нечаканы будынак маршруту: царква Уваскрасення Словушчага, яна ж «паўцарква-паўкінатэатр». Перш чым стаць царквой, тут працаваў дзіцячы кінатэатр «Дружба».
адкрыць на карцеДалей маршрут ідзе на захад, за межы шчыльнага гістарычнага цэнтра, — да яшчэ двух драўляных дамоў у стылі канструктывізму. Першы — на Дзяржынскага, 30. Другі — на Нарушэвіча, 8, у тым жа раёне (дакладных каардынат для яго няма ў адкрытых картах, але вуліца ў пары хвілін хады ад Дзяржынскага). Абодва цудам ацалелі, перажыўшы дзесяцігоддзі і войны; калі будзе час — варта завярнуць і на другарадныя вуліцы кшталту Зялёнай, там адчуванне «як у бабулі ў вёсцы» ўзмацняецца шматкроць. Гэта апошняя кропка пешай часткі маршруту.
адкрыць на карце17:50–18:50 — вяртаемся да машыны, з запасам на дарогу і затрымкі. 18:50 — выезд у Мінск, дарога ~4г20хв.